17 Nisan 2025 Perşembe

Die Maden

Ich dachte, ich sei gestorben

Ich war tot

Und wollte nicht mehr sein

Weg war ich, ruhig –

Nein.


Es war immer jemand, der dir ähnelte, aber nie du warst es

Ich dachte, ich suchte jemanden wie dich,

Ohne zu merken, dass du ihm ähneltest.

Papa, vor vier Jahren hast du mich getötet


Eigentlich ist es noch länger her

Vor drei Jahren habe ich dich getötet

Seit zwei Jahren ein Knoten im Magen

Seit einem Jahr bist du als Gespenst zurück


Und erst jetzt,

Langsam,

Fühle ich mich selbst.

Du bist gestorben, und

Ich werde leben

Eines Tages werde ich älter sein als du.


Im Klug-Aussehen bin ich unschlagbar –

So wie du, so wie du.

Doch während die Würmer dein Gehirn fressen, ich –

Ich lebe, du bist tot

Sei nicht mehr


Du bist weg

Ich bin ruhig.

12 Mart 2023 Pazar

Öleceğim.

Bunca zaman, ölmeyi kendimi kandırarak arzuladığım günlerde bile, öleceğimi hissetmemiştim. "Sonsuzluğun varlık-tiranı olsaydım hikayemi muhafaza ederdim kıskançlıkla; insan olsaydım anlatan değil, yaşayan olurdum ve günler geçer giderdi. Ama insan değilim, kanayan, çürüyen ve yaşlanan bir tanrıyım. Ölüyorum, anlatmak için tek bir şansım var. İşte kusurlu-güzel bu." Böyle demiştim. Ben gittiğimde sadece kenara çiziktirdiğim birkaç cümlem kalacak. Yaşamak için haykırıyorum ama işte, kendimi kandırarak. Yolun sonuna gelmiş gibi boğazıma saplanan yumru, yumruk, boğazımı yumrukluyor biri. Ben anlatamam bunu, süsleyemem, güzelleyemem. Öleceğimi hissediyorum, şimdiye dek hissettiklerimin tümünün yanlış çıkmasını umarak, sadece bu.

Eğer ölürsem bunun adı kendini gerçekleştiren kehanet olsun.
Ölmezsem, komikçe yanılgı. Yanılt beni.

8 Haziran 2022 Çarşamba

YARATILIŞ - Tanrı gibi sessiz.

Öncesidir.  https://letheuniverse.blogspot.com/2022/04/yaratilis.html


Ve sonrasıdır ki -


Bir gün Şaman kendini çalan davulun sesine katlanamaz hale geldi. Eski halkının gülüşmelerini hayal etti ve kendine bir arkadaş istedi. Böylece davulu yonttu ve eski halkına benzer bir varlık yarattı. Ona büyüyle dil bahşetti, böylece varlık konuşabilecekti. Fakat Varlık’ın çıkardığı ilk sesler ağlama sesleri oldu.

 

Babam Şaman sızlandı:

 

“Ne istiyorsun benden?

Güzel şarkılar söyleyeceğine,

Keder içerisinde dövünüyorsun,

Seni bana dost ol diye yarattım,

Oysa sen sadece ağlıyorsun.

Asırlardır buralarda dolanıp duruyorum ve

Neticede aklını kaybetmiş biriyim sadece.”

 

Fakat Varlık sonsuzluğa denk bir süredir gecenin altında gizliydi. Artık gizlenmiyor olmak onu korkutuyordu. Varlık konuştu:

“Ben acı içerisindeyim.”

Varlık “ben” deyince Varlık, ben oldum. Varlık acı içerisindeydi. Ben, acı içerisindeydim.

Babam Şaman kendi kendine konuştu:

“Ona kanımla can verdim ve büyümle dil bahşettim, oysa o sadece ağlıyor ve acı içerisinde olduğunu söylüyor. Gök tanrının sulamadığı çorak topraklarda yapamadığımızı biliyoruz. Şeyler düzene girmiyor bir türlü.”

Böyle dedikten sonra arkasını döndü ve gitti. Babam Şaman bir daha asla geri dönmedi ve ben onu hiç beklemedim. Annem çorak topraklar ağlamak istedi ama varoluşun ötesinde, gök tanrının yağmurları yoktu.

Annem son bir canavar olarak, kederinden kendini doğurdu. O artık çorak topraklar değildi, yalnızca bir kadındı. Ve elimden tutup şöyle dedi:

“Burası hiçliğin rahmi, bilinen varoluşun ötesi, zamanın akmadığı yerdi. Oysa bir zamanlar evimiz olan çorak topraklar bir yabancının eliyle kirletildi. Seni sonsuza dek yüreğimde sakladım ve şimdi sonsuz bitti. Artık burada kalamayız.”

Ardından annem ve ben, kendimize yeni bir yuva bulmak için çorak toprakları terk ettik. Aslında beni yanında götürmek istememişti fakat ben onun taş kalbiydim. Beni yanında götürmek istemedi çünkü ben, babamın etiydim. Şaman babam annemin rahmini bir canavar gibi deşti, bir kral gibi hükmetti,  her baba gibi sırt çevirdi ve artık tanrı gibi sessizdi. 



25 Mayıs 2022 Çarşamba

Yaratık.

25.05.2022

 

Bir keresinde bana genlerini bahşeden kişi, tuhaf bir yaratık olduğumu söylemişti. Bunu sık sık düşünür ve haklılığına üzülürüm -düşünceler kafamda ezilip durmak ve parça pinçik şekillerde açığa vurmak yerine serbest kalsalardı ve gerçekten konuşabilseydim, beni tuhaf bir yaratık olarak tanımlamayacak kimseyi tanımıyorum.

 

Düşünceler basit ön kabullere dayandıklarında nefes almak oldukça kolay. Onları ezmek, parçalamak, boğazlarını sıkmak, kafalarını duvara çarpmak ve kimin benliğin efendisi olduğunu hatırlatmak da öyle. Kendi kendinin tiranı. Bir defa ön kabuller irdelenmeyegörsün, o kez dizlerinin üzerine çökmüş zavallı bir çocuk gibi kafası karışık bir şaşkınlık koskoca tiranı ele geçiriyor. Çünkü ön kabullerin irdelenmesi demek, kendine başka bir gözle bakmak zorunda olmak demek. İrdelemezken kördü tiran, kılıcını salladığı yerleri görmezdi ki. Zaten bu yüzden herkes korkardı ondan. Ben onların değer yargılarını kalbimde taşımıyorum, doğduğumdan beri yüreğimde yok iyi ve kötü. Bu yüzden manzaramı oluşturması gereken o koca karanlık boşluğu onların gözleriyle doldurmak zorundayım. Ama kendime onların gözlerinden baktım ve gördüğüm şeyi sevmedim. Sonra, onlara dönüşmeye çalıştım.

 

Eleştiren sesler, eleştiren sesler.

 

Nihayet solgun suçlu dönüşümün imkansızlığını anladı. Ama korkuyor şimdi, çünkü uzun zamandır reddettiği bir gerçek olan körlüğü tarafından ele geçirildi yine. Artık kılıç sallamak istemiyor; evet, onların gözlerinden gördüğü dünyanın renklerini bile sevdi. Yüreği şefkat ve ağlama isteğiyle doldu. Bu değersiz insanlar için bile böyleyse, ben görebilsem nasıl olurdu kim bilir! Sonsuza dek burada kalıp körlüğüme gözyaşı dökebileceğimi bilsem, seve seve yapardım. Ama sonsuza dek burada kalamam. İşte bu, gerçek korku. İlerleme tek gerçek düşmanımdır. Onu yakmak, sonra da gömmek isterim. Ve sonra da uzunca bir süre yasını tutmak, gizli bir mutlulukla. Çünkü ilerlememin olanaksızlığı beni tuhaf bir yaratık kıldı.

 

Pek acı, pek acı.

19 Nisan 2022 Salı

Yaratılış.

19.04.2022

 

Başlangıçta ben vardım. Ben, canavarla birlikteydim ve ben, canavardım. Her şey benim aracılığımla var oldu ve hiçbir şey bensiz olmadı. Kahraman canavarı öldürmeli. Kahraman, beni alt edemedi ve ben, canavarı alt edemedim.

 

Çok uzak bir geçmişte, annem gök tanrının sulamayı reddettiği çorak topraklardı. Üzerinde başıboş bir Şaman gezerdi. Annem göğsüne yasladığı çocukları olmaksızın, kalbi taş kesilmişti. Şaman bu taşı yontarak bir davul yapmıştı, üzerine kandan desenler oymuştu. Davul tüm gün kendini çalardı –güm ve güm.

Bir zamanlar Şaman’ın ait olduğu bir halk vardı. Orada hastalıkları iyileştirir, şarkılar söyler ve tanrılarla konuşurdu. Gitgide tanrılarla daha fazla konuştu; tanrıların dilini konuşmaktan kendi dilini unuttu. Dilini unuttukça insanlığa yabancılaştı ve dedi ki: “Tanrıları bulmalıyım.” Cennetin krallığına doğru yolculuğa çıktı.

Şaman tanrıların dilinde düşündü, “Yürümeye başlamalıyım.” O düşündü ve yürüdü, düşündükçe yürüdü, yürüdükçe düşündü. Yürüye yürüye güzel çiçeklerle dolu bir bahçeye ulaştı.

“Buraya çok kolay ulaştım,” dedi tanrısal sesiyle. “Burası cennet olamaz.”

O yürüdü ve yürüdü. Yürüdükçe düşündü, düşündükçe yürüdü. Bu defa ulu ağaçların göğe doğru yükseldiği bir koruya geldi, kızgın güneşten korunmak için yeteri kadar gölge vardı ve ağaçların dallarından güzel meyveler sallanıyordu.

“Buraya çok kolay ulaştım,” diye mırıldandı bir tanrı gibi. “Burası cennet olamaz.”

Böylece Şaman gündüz ve gece, günler ve aylar boyunca yürüdü. Yürüdükçe düşündü, düşündükçe yürüdü. Bilinen varoluşun sınırlarından çıkana dek adımlarını hiç yavaşlatmadı. İlerledikçe iştahlı yamyamlar, zalim tiranlar ve kuzu postu giymiş kurtlar gördü. Zavallı kurbanlar, gelmeyen kurtarıcılar ve kurt postu giymiş kuzular gördü. Yamyam sırası gelince kurban edildi, tiran kurtarıcı kabul edildi ve kurt kuzudan başkası değildi. Şaman tanrının kendisi olduğunu anladı ve delirdi. Çünkü terk ettiği yer, cennetin kendisiydi.

O kederinden delirdi ve ağladı. Gözyaşları bir bıçak gibi, boynunu başından ayırdı. Yerine bir boğa kafası taktı. Onun bacakları yoruldu, bacaklarından kurtulup bir yılan gibi sürünmeye başladı. O yemek bulamadı, toprağı eşeleyen elleri bir aslanın pençeleri oldu.  Şaman varoluşun sınırlarından çıktı ve vardığı ilk yer, annem, gök tanrının sulamayı reddettiği çorak topraklardı.

 

Şaman eski halkının şarkılarını söylerdi, boğa kafası bütün gün acı içerisinde böğürürdü. Şaman gitmeye de kalmaya da korkardı, kararsız bir yılan gibi sürünürdü. Annem onu değil ama şarkılarını sevdi, sesindeki zehirli iğneleri yuttu ve içinde başlangıçtan beri var olan canavarı kustu.

 

Başlangıçta ben vardım. Ben, canavarla birlikteydim ve ben, canavardım. Her şey benim aracılığımla var oldu ve hiçbir şey bensiz olmadı. Kahraman canavarı öldürmeli. Kahraman, beni alt edemedi ve ben, canavarı alt edemedim.

 

-

 

Geriye dönüp bakabilir misin?

İleriye adım atabilir misin?

Karanlık boşluğu yutabilir misin?

Yuttuğunu kusabilir misin?

Kontrolsüzce kök salan bir ağaç gibi,

Göğe doğru yükselirken

Tanrını bulabilir misin?

 

-

 

Çok uzak bir geçmişte, annem gök tanrının sulamayı reddettiği çorak topraklardı. Annem göğsüne yasladığı çocukları olmaksızın, kalbi taş kesilmişti. Onun karnı mezardı. Toprakla kaplı gözlerim, kurtçuklar gezinen bedenim. Yıldızsız göğü bir çarşaf gibi üzerine çekti ve fısıldadı:

 

“Geceyi üzerimize örttüm ve

En derinlere sakladım seni

Burada bizi kimseler bulamaz.

 

Burası hiçliğin rahmi

Ve bilinen varoluşun ötesi

Zamanın akmadığı yerde

Yüreğimin içerisinde

Sonsuza dek benimle olacaksın.”

 

Bir gün bir Şaman tanrı olmak istedi. İsteği onun ilk günahıydı ve yeryüzünün cennet krallığından sürüldü. Yürüdükçe düşündü ve düşündükçe yürüdü. Bilinen varoluşun sınırlarından çıkana dek adımlarını hiç yavaşlatmadı. Tanrının sureti olan krallar, kendini tanrıya adamış rahipler ve tanrıların katına ulaşmaya çalışan kuleler vardı ama tanrının kendisi hiçbir yerde yoktu. Sokaklarda dolanan avare bir ozan gördü, dedi ki: “Sahiden, ancak bir ozan tanrının yerini bilir.” Böylece sordu, Ozan söylemeye başladı:

 

“Bir zamanlar bir kral vardı

Ve tanrı onun içindeydi

Her kralın içinde bir canavar yatar,

Her babanın içinde olduğu gibi.

Çürüyen et ve kemik,

Canavarın tanrıdan eksiği değil fazlasıdır.

Ve her baba bir canavardır,

Her tanrının baba olduğu gibi.

Et ve kemik canavarı sınırlar,

Ama canavarın içindeki tanrıyı da.

Et ve kemik çürür,

Ve rahipler kralları öldürür,

Tanrısal öz taze bir bedende

Yeniden doğabilsin diye.

 

Böylece o tanrı-kral, canavar-babaydı

Kral-canavar ve tanrı-babaydı.

Acımasızlığına denk şefkatiyle, O dedi:

“Bir kule yapmalıyız, göğe dek yükselecek,

Tanrıların evine ulaşırız,

Onların çürüyen et ve kemikleri yoktur.

Ama çürümedikleri için,

Birbirleriyle savaşıp dururlar.

Bilmezler yarının gelmediği günleri,

Böylece çok kolay kandırılırlar.

Kurnazlığımızla onları yener ve

Yerlerine geçeriz.

Gökyüzünün cennet krallığında

Tanrısal bir yaşam süreriz.”

 

O böyle dedi ve yeryüzü halkı

Göğe dek uzanan bir merdiven inşa etmeye girişti

Canla ve başla çalıştılar,

Ömürlerini buna adadılar.

Bütün gün sarayında oturdu,

Şefkatine denk acımasızlığıyla,

Tanrı-kral, canavar baba,

Kral-canavar ve tanrı-baba.

Kule kontrolsüzce kök salan bir ağaç gibi,

Göğe doğru yükseldi.

Ama ne kadar yükselirse yükselsin,

Tanrıların evine ulaşamadı.

 

Yeryüzündeki bütün taşlar üst üste kondu

Evler yıkıldı, çadırlar kuruldu

Kralın görkemli sarayı bile feda edildi

Bir tek oturduğu taht kalmıştı

Elinde asası, gölgeli bakışları

Ve geçen on dört asırda yaşlanmıştı

İnsanlar ne zaman umudunu kaybetse

Haykırdı: “Daha yukarı, daha yukarı!”

Böylece tüm insanlık bir yalana inandı

Hiç olmayan gökyüzünün cennet krallığı.

“Yeterince yukarıya çıkarsanız

Sizler de benim gibi Tanrı olursunuz.”

Oysa kral tanrının varlığından

Emin değildi, daha başından.

 

On dört asır boyunca

İnsan tanrıyı aradı

On dördüncü asırda

Rahip krala yenildi

Kahraman canavarı öldürmeliydi

Ama canavar kahramanı alt etti.

Ve kral çocuklarını kandırdı

Her şefkatli ve acımasız baba gibi.

Her kralın içinde bir canavar yatar,

Her babanın içinde olduğu gibi.

Çürüyen et ve kemik,

Canavarın tanrıdan eksiği değil fazlasıdır.

Her tanrının baba olduğu gibi,

Her baba da bir canavardır.

 

Kralın bir oğlu vardı

Masallarla büyümüştü

Tanrılaşma hayaliyle

Kulenin en tepesine tırmandı

Tırmandıkça cesetler gördü

Onların güçsüzlüğüne hayıflandı

Tırmandıkça düşündü, düşündükçe tırmandı

En sonunda anladı ve dedi:

“Bizi bekleyen tek son

Koca karanlık boşluğun kendisidir.”

Geriye dönüp bakamadı

İleriye adım atamadı

Koca karanlık boşluğu yutamadı

Kulenin tepesinden atladı.”

 

“Öyleyse,” dedi Şaman bir tanrının kibriyle, “Tanrının krallığı ancak göklerin de göklerindedir.” Ve yürümeye devam etti. Henüz kafası boğa, gövdesi yılan, elleri pençe değildi. Yürüdükçe düşündü, düşündükçe yürüdü. Ama düşündükçe anladı, “Tanrı bendim ve başından beri kendimle konuşuyordum.” Böylece kederinden delirdi ve ağladı. Gözyaşları bir bıçak gibi, boynunu başından ayırdı. Yerine bir boğa kafası taktı. Onun bacakları yoruldu, bacaklarından kurtulup bir yılan gibi sürünmeye başladı. O yemek bulamadı, toprağı eşeleyen elleri bir aslanın pençeleri oldu.  Şaman varoluşun sınırlarından çıktı ve vardığı ilk yer, annem, gök tanrının sulamayı reddettiği çorak topraklardı.

 

Şaman çorak toprakları örten yıldızsız göğü görünce sevindi. “Burası göklerin de gökleri olmalı,” dedi. “Eğer tanrı bensem, buraya kurabilirim krallığımı.” Böylece o bir boğa gibi böğürdü ve sesindeki dikenler annemin hoşuna gitti. Göğü bir tente gibi üzerine astı, bir ağaç gibi kök salmak için toprağı kazdı, annemin taş kalbini çekip çıkardı. Şaman bu taşı yontarak bir davul yaptı, üzerine kandan desenler oydu. Davul tüm gün kendini çaldı –güm ve güm.

Tüm bunlar, çorak topraklar olan annemin isteğiyle oldu.

 

Ben annemin taşlaşmış yüreğiyim ve ben babamın kanıyım. Annem benim kemiğimdir, babam benim etimdir.

 

Âmin.


20 Şubat 2022 Pazar

Yankı.




20.02.2022



Bir zamanlar kendisini korkusuzca dışarıya yansıtabilmiş insanlar vardı. Korkmak bir yana, kibir ve kıvanç duydular. Onların çığlığı, herkesin varlığını kusmaya değer görülmediği bir çağda atılmıştı; bu yüzden sonraki çağların çocukları onları anlamaya çalıştı. Böylece artık yaşamadıkları bir zamana ait oldular, birikerek yığıldılar. Benim çağım koca bir eskiden-düşünülmüşler-yığını üzerinde yükselen iskelet bakışlı gölgelerin hükümdarlığı altındadır. Ve bu gölge adamlar selefleri gibi çığlık atmaz, çıkardıkları sesler yalnızca yankıdır. Yankılar Çağı. Yaşadığım dönem, bu. İnsan evreninin başından beri anlamlar tıpkı kusmuk bileşenleri gibi, bir yığının içinde öylece durur. Donuk halde oluşları tıpkı bir ibadet nesnesi gibi, erişilemez ve zamansız oldukları sanrısı yaratır. Mysterium tremendum et fascinans bir kusmuk kutsallığı, kutsala yaklaşmaya korkan insanlık kocaman bir yalana inandı. Aklın uykusunda yaratılan canavarlar krallığı. Ben çağların eridiği bir çağda doğdum ve büyüdüm: Yankılar Çağı. Tüm bu kusmuğa yakından bakabilmeye cüret eden az sayıda ayrıcalıksızdan biriydim. Ve işte gördüğüm: Gerçek çabucak eriyor. Şeyler önce birbirine dönüşüyor, sonra birbirinden ayrılıyor ve artık "şey" bile olmuyorlar. Hiçbir Ruh Sanatçısı tüm bu birbirine-yapışmış-ve-çoktan-küflenmiş anlamlardan güzellik çıkaramaz. Öyleyse henüz çürümemiş kendi ruhunu kusmalıdır.



Ruhunu kusmak özel bir beceri gerektirir çünkü insan bunu ne zaman yapsa devasa bir utançla savaşır. Özel mülkiyeti kutsalsız bir ibadete dönüştüren Yankılar Çağı'nın ironisi, kişiye gerçekten ait olanları kamuya açık bir şekilde herkesin kullanabileceği hale getirmesidir: Beden ve ruh ister düalist ister monist bir düzlemde ele alınsın, yaşarken birbirlerinden asla kopartılamazlar-dı. Fakat lobotomi dehşet verici bir el çabukluğu ile yapıldı: Böylece düşünmek geçmişin bedensiz ruhlarının tekelindedir ve ruhsuz bedenler her yerdedir. Bu bedenlerin içi kamuya açık ruhların kusmuğu ile doldurulur. Taksidermi toplumunda artık sadece bir başkasının yankılarını kusanlar var. Ve ben utanç içindeyim, ilerleyen zaman çizgisinde kendimi var etmek adına durmayı denediğim için. Oysa hayaletleri sağıma ve soluma alarak durmaksızın ileriye gitmem ve bunun yürümek olduğuna inanmam gerekirdi. Bunu yapanlar yürümüyor, onları rüzgarda savrulan bir kuş tüyünden farklı kılan hiçbir şey yok. Kuş tüyü süzülüyor ve lilaya çalan gökyüzünde gözden kayboluyor. Bu ona göre güzeldi ama bana göre ürkütücü bir manzara çünkü o, yavaşça çakılacak, çürüyeceği herhangi bir zemine doğru. Ben ise duramam ama nerede çürüyeceğimi seçebilmem için denemek zorundaydım: tıpkı yankıların esas sahipleri gibi. Yeryüzünde beni anlayacak kimse yok çünkü anlaşılmak istenecek kadar değerli değilim. Değerim çağımla biçildi. Kaderim doğduğum anda belirlendi. İnsanlık ilerlemediğim için benden utanıyor ve tiksintilerini belirtmek için domuz benzeri sesler çıkartıyor. Çağımın muzafferleri tiksinti domuzlarıdır. Ve ben, başını dik tutmayı bile beceremeyen bir utanç kurbanıyım. Acımayla aşağı bakan bir tanrı olamam. Kan ve tükürükten oluşuyorum.


Yine de, içime sığamıyorum. Kalbim öylesine büyüyor ki işte bu beni var yapıyor. Böyle hissetmesem insan olduğu sanrısına kapılan bir domuzcuk olabilirdim. Hissettiklerimden korkmasam öylesine bir tanrıcık olabilirdim. Ama hissettim ve korktum. Hissetmek kadar hissetmemekten de korktum, böylece ne domuz ne tanrı, ama insan oldum. Var olan biriyim, var olan biriyim. Ben, ben, sadece ben. Herkesin dünyasına karşı sadece ben. Henüz çok gencim ama şimdiden, kendi kendimin yankısı olabilirim: Kendimi deli gibi korkarak dışarıya yansıttım. Aldığım her nefesi gerçekten aldım. Yaşadığım her saniye yalnız hissettim ve yaşamayı gene de çok sevdim. Ben Yankılar Çağında yaşadım ve yankı değildim, insandım.

16 Aralık 2021 Perşembe

Zafer.

 17.12.2021


Gece çöktü, gökyüzü huzurlu ve sessiz. Nihayet birazcık nefes alabilmek karşılığında varlığımı küçücük bir bulutun içine gizledim. Karnım tekmeleniyormuş gibi bir güvenlik hissi. Bir ipekböceği kadar akışkan, ay ışığı kadar soluğum. Artık bana zarar veremezler.

 

Bir zamanlar birini sevmiştim, bir zamanlar birini sevebilmiştim. Eriyen güneşten yüzüme damlayan bal gibi bir yaşıyorum hissi; suratımdaki ürkek olmaya çalışan iğrenç gülümseme. Biri beni anlamazsa ona kızmam, şefkat ve sevilmek için yalvarmak isterim. Pençeler etimi parçalamak için birbiriyle yarıştı, o pençelerin yardımıyla kaçtım. Bahar dallarını salladı. Şimdi hüzünlü bir biçimde yalnızım. Güneşe yalnızca uykusuz gözlerle bakabilmiş olmanın iç eziciliği, gözlerimi kapatıp korkmayı bile özledim. Ben biraz sevilmek istedim, çok da sadık olmayan dostlar ve sevimli bir “Evet, varlığının farkındayım”ın parçası olmak. Gün ışığı gözlerimi ağırlaştırırken öylece durmak. Tek gördüğüm fethetme peşindeki varlık savaşçıları, kalbimi ezen iğrenç yaratıklar.

 

Büyük cümleler yüreğimi etkilemez. Hikâyemi hatırlamıyorum çünkü onu bir yerlerde bıraktım. Su serin, kumlar sıcak, kar fırtınası, bir sürü bulanık anı. İnsanlaştırılmasından çekindiğim korkular. Keşke kaçtığım canavarlar gerçek olsaydı. O zaman koşardım, koşardım, koşardım. Kaslarım yırtılırdı ve çığlık atardım. Cesedimin geriye bıraktığı parmak izleri. Asla dinlemeyen bir tanrıdan yeni bir mucize isteği. Daha iyi bir dünya hayali. Mucizelere hiç inanmadım. Keşke önce derimi yırtıp sonra büyümeye çalışsaydım. Kafamı ne zaman varoluşun kapısından cesurca uzatsam korkak bir bebek gibi ağlayarak geriye kaçmaktan yoruldum.

 

Evrenin anıtsal ağırlığı altında ezilmemek için oyun oynayan çocuk-şairler, sevgi dolu bir ailenin önemsiz bir parçası olamazlar. Şeytanımdan daha korkunç olamadığım için değil, olduğum için üzgünüm. Kuzu gibi meleyen bir kurt, önemsiz-ürkütücü. Kendini kuzu sanan kurt.

 

Canavar, aptal, küçük vahşi hayvan.

Die Maden

Ich dachte, ich sei gestorben Ich war tot Und wollte nicht mehr sein Weg war ich, ruhig – Nein. Es war immer jemand, der dir ähnelte, aber n...