Başlangıçta ben vardım. Ben, canavarla birlikteydim ve
ben, canavardım. Her şey benim aracılığımla var oldu ve hiçbir şey bensiz
olmadı. Kahraman canavarı öldürmeli. Kahraman, beni alt edemedi ve ben,
canavarı alt edemedim.
Çok uzak bir geçmişte, annem gök tanrının sulamayı
reddettiği çorak topraklardı. Üzerinde başıboş bir Şaman gezerdi. Annem göğsüne
yasladığı çocukları olmaksızın, kalbi taş kesilmişti. Şaman bu taşı yontarak
bir davul yapmıştı, üzerine kandan desenler oymuştu. Davul tüm gün kendini
çalardı –güm ve güm.
Bir zamanlar Şaman’ın ait olduğu bir halk vardı. Orada
hastalıkları iyileştirir, şarkılar söyler ve tanrılarla konuşurdu. Gitgide
tanrılarla daha fazla konuştu; tanrıların dilini konuşmaktan kendi dilini unuttu.
Dilini unuttukça insanlığa yabancılaştı ve dedi ki: “Tanrıları bulmalıyım.”
Cennetin krallığına doğru yolculuğa çıktı.
Şaman tanrıların dilinde düşündü, “Yürümeye
başlamalıyım.” O düşündü ve yürüdü, düşündükçe yürüdü, yürüdükçe düşündü.
Yürüye yürüye güzel çiçeklerle dolu bir bahçeye ulaştı.
“Buraya çok kolay ulaştım,” dedi tanrısal sesiyle.
“Burası cennet olamaz.”
O yürüdü ve yürüdü. Yürüdükçe düşündü, düşündükçe
yürüdü. Bu defa ulu ağaçların göğe doğru yükseldiği bir koruya geldi, kızgın
güneşten korunmak için yeteri kadar gölge vardı ve ağaçların dallarından güzel
meyveler sallanıyordu.
“Buraya çok kolay ulaştım,” diye mırıldandı bir tanrı
gibi. “Burası cennet olamaz.”
Böylece Şaman gündüz ve gece, günler ve aylar boyunca
yürüdü. Yürüdükçe düşündü, düşündükçe yürüdü. Bilinen varoluşun sınırlarından
çıkana dek adımlarını hiç yavaşlatmadı. İlerledikçe iştahlı yamyamlar, zalim
tiranlar ve kuzu postu giymiş kurtlar gördü. Zavallı kurbanlar, gelmeyen
kurtarıcılar ve kurt postu giymiş kuzular gördü. Yamyam sırası gelince kurban
edildi, tiran kurtarıcı kabul edildi ve kurt kuzudan başkası değildi. Şaman
tanrının kendisi olduğunu anladı ve delirdi. Çünkü terk ettiği yer, cennetin
kendisiydi.
O kederinden delirdi ve ağladı. Gözyaşları bir bıçak
gibi, boynunu başından ayırdı. Yerine bir boğa kafası taktı. Onun bacakları
yoruldu, bacaklarından kurtulup bir yılan gibi sürünmeye başladı. O yemek
bulamadı, toprağı eşeleyen elleri bir aslanın pençeleri oldu. Şaman varoluşun sınırlarından çıktı ve vardığı
ilk yer, annem, gök tanrının sulamayı reddettiği çorak topraklardı.
Şaman eski halkının şarkılarını söylerdi, boğa kafası
bütün gün acı içerisinde böğürürdü. Şaman gitmeye de kalmaya da korkardı,
kararsız bir yılan gibi sürünürdü. Annem onu değil ama şarkılarını sevdi,
sesindeki zehirli iğneleri yuttu ve içinde başlangıçtan beri var olan canavarı
kustu.
Başlangıçta ben vardım. Ben, canavarla birlikteydim ve
ben, canavardım. Her şey benim aracılığımla var oldu ve hiçbir şey bensiz
olmadı. Kahraman canavarı öldürmeli. Kahraman, beni alt edemedi ve ben,
canavarı alt edemedim.
-
Geriye dönüp bakabilir misin?
İleriye adım atabilir misin?
Karanlık boşluğu yutabilir misin?
Yuttuğunu kusabilir misin?
Kontrolsüzce kök salan bir ağaç gibi,
Göğe doğru yükselirken
Tanrını bulabilir misin?
-
Çok uzak bir geçmişte, annem gök tanrının sulamayı
reddettiği çorak topraklardı. Annem göğsüne yasladığı çocukları olmaksızın,
kalbi taş kesilmişti. Onun karnı mezardı. Toprakla kaplı gözlerim, kurtçuklar
gezinen bedenim. Yıldızsız göğü bir çarşaf gibi üzerine çekti ve fısıldadı:
“Geceyi üzerimize örttüm ve
En derinlere sakladım seni
Burada bizi kimseler bulamaz.
Burası hiçliğin rahmi
Ve bilinen varoluşun ötesi
Zamanın akmadığı yerde
Yüreğimin içerisinde
Sonsuza dek benimle olacaksın.”
Bir gün bir Şaman tanrı olmak istedi. İsteği onun ilk
günahıydı ve yeryüzünün cennet krallığından sürüldü. Yürüdükçe düşündü ve
düşündükçe yürüdü. Bilinen varoluşun sınırlarından çıkana dek adımlarını hiç
yavaşlatmadı. Tanrının sureti olan krallar, kendini tanrıya adamış rahipler ve
tanrıların katına ulaşmaya çalışan kuleler vardı ama tanrının kendisi hiçbir
yerde yoktu. Sokaklarda dolanan avare bir ozan gördü, dedi ki: “Sahiden, ancak
bir ozan tanrının yerini bilir.” Böylece sordu, Ozan söylemeye başladı:
“Bir zamanlar bir kral vardı
Ve tanrı onun içindeydi
Her kralın içinde bir canavar yatar,
Her babanın içinde olduğu gibi.
Çürüyen et ve kemik,
Canavarın tanrıdan eksiği değil fazlasıdır.
Ve her baba bir canavardır,
Her tanrının baba olduğu gibi.
Et ve kemik canavarı sınırlar,
Ama canavarın içindeki tanrıyı da.
Et ve kemik çürür,
Ve rahipler kralları öldürür,
Tanrısal öz taze bir bedende
Yeniden doğabilsin diye.
Böylece o tanrı-kral, canavar-babaydı
Kral-canavar ve tanrı-babaydı.
Acımasızlığına denk şefkatiyle, O dedi:
“Bir kule yapmalıyız, göğe dek yükselecek,
Tanrıların evine ulaşırız,
Onların çürüyen et ve kemikleri yoktur.
Ama çürümedikleri için,
Birbirleriyle savaşıp dururlar.
Bilmezler yarının gelmediği günleri,
Böylece çok kolay kandırılırlar.
Kurnazlığımızla onları yener ve
Yerlerine geçeriz.
Gökyüzünün cennet krallığında
Tanrısal bir yaşam süreriz.”
O böyle dedi ve yeryüzü halkı
Göğe dek uzanan bir merdiven inşa etmeye girişti
Canla ve başla çalıştılar,
Ömürlerini buna adadılar.
Bütün gün sarayında oturdu,
Şefkatine denk acımasızlığıyla,
Tanrı-kral, canavar baba,
Kral-canavar ve tanrı-baba.
Kule kontrolsüzce kök salan bir ağaç gibi,
Göğe doğru yükseldi.
Ama ne kadar yükselirse yükselsin,
Tanrıların evine ulaşamadı.
Yeryüzündeki bütün taşlar üst üste kondu
Evler yıkıldı, çadırlar kuruldu
Kralın görkemli sarayı bile feda edildi
Bir tek oturduğu taht kalmıştı
Elinde asası, gölgeli bakışları
Ve geçen on dört asırda yaşlanmıştı
İnsanlar ne zaman umudunu kaybetse
Haykırdı: “Daha yukarı, daha yukarı!”
Böylece tüm insanlık bir yalana inandı
Hiç olmayan gökyüzünün cennet krallığı.
“Yeterince yukarıya çıkarsanız
Sizler de benim gibi Tanrı olursunuz.”
Oysa kral tanrının varlığından
Emin değildi, daha başından.
On dört asır boyunca
İnsan tanrıyı aradı
On dördüncü asırda
Rahip krala yenildi
Kahraman canavarı öldürmeliydi
Ama canavar kahramanı alt etti.
Ve kral çocuklarını kandırdı
Her şefkatli ve acımasız baba gibi.
Her kralın içinde bir canavar yatar,
Her babanın içinde olduğu gibi.
Çürüyen et ve kemik,
Canavarın tanrıdan eksiği değil fazlasıdır.
Her tanrının baba olduğu gibi,
Her baba da bir canavardır.
Kralın bir oğlu vardı
Masallarla büyümüştü
Tanrılaşma hayaliyle
Kulenin en tepesine tırmandı
Tırmandıkça cesetler gördü
Onların güçsüzlüğüne hayıflandı
Tırmandıkça düşündü, düşündükçe tırmandı
En sonunda anladı ve dedi:
“Bizi bekleyen tek son
Koca karanlık boşluğun kendisidir.”
Geriye dönüp bakamadı
İleriye adım atamadı
Koca karanlık boşluğu yutamadı
Kulenin tepesinden atladı.”
“Öyleyse,” dedi Şaman bir tanrının kibriyle, “Tanrının
krallığı ancak göklerin de göklerindedir.” Ve yürümeye devam etti. Henüz kafası
boğa, gövdesi yılan, elleri pençe değildi. Yürüdükçe düşündü, düşündükçe
yürüdü. Ama düşündükçe anladı, “Tanrı bendim ve başından beri kendimle
konuşuyordum.” Böylece kederinden delirdi ve ağladı. Gözyaşları bir bıçak gibi,
boynunu başından ayırdı. Yerine bir boğa kafası taktı. Onun bacakları yoruldu,
bacaklarından kurtulup bir yılan gibi sürünmeye başladı. O yemek bulamadı,
toprağı eşeleyen elleri bir aslanın pençeleri oldu. Şaman varoluşun sınırlarından çıktı ve
vardığı ilk yer, annem, gök tanrının sulamayı reddettiği çorak topraklardı.
Şaman çorak toprakları örten yıldızsız göğü görünce
sevindi. “Burası göklerin de gökleri olmalı,” dedi. “Eğer tanrı bensem, buraya
kurabilirim krallığımı.” Böylece o bir boğa gibi böğürdü ve sesindeki dikenler
annemin hoşuna gitti. Göğü bir tente gibi üzerine astı, bir ağaç gibi kök
salmak için toprağı kazdı, annemin taş kalbini çekip çıkardı. Şaman bu taşı
yontarak bir davul yaptı, üzerine kandan desenler oydu. Davul tüm gün kendini
çaldı –güm ve güm.
Tüm bunlar, çorak topraklar olan annemin isteğiyle
oldu.
Ben annemin taşlaşmış yüreğiyim ve ben babamın
kanıyım. Annem benim kemiğimdir, babam benim etimdir.
Âmin.